First International Congress in Yerevan, Armenia

From October 1 to 3 Yerevan hosted the first International Congress for people with disabilities in Armenia. “Mayri” NGO, an art center for the integration of children and adolescents with disabilities, together with Kharberd Children`s Home, famous NGOs “UNISON” and “PUNIK” for people with disabilities, French-armenian Developement Foundation (FADF and Civil Society Institute (CSI) “became the initiators of this Congress. The Congress was held in the framework of the European Congresses “Living in an Encounter”, which have been conducted worldwide.

The event attracted the attention of the public thanks to the originality of its idea and participating countries list.  The participants list did not only cover neighboring Georgia, but also the Russian Ural, the Netherlands, Norway, Germany and France. There were about 120 participants of the congress instead of the expected 100. It was great to see the attention of State to the Congress. The representatives of ministries of social protection and education attended the opening ceremony of the Congress. They opened the Congress, expressing their interest towards what people with disabilities think.

 

On preparation stage of the Congress many of the organizers confessed that the idea of such Congress itself was very unusual. Armenia where after the earthquake of 1988 there was a huge number of disabled people, has long been fighting for the rights of people with physical disabilities and many of non-governmental organizations were created to treat such problems, and they achieved a lot in this direction. However, with regard to the issues of people with mental problems, the struggle for their rights is still only in its initial stage, and if the first steps in integrative education already exist, the problems of young people with mental problems are still far from being solved.

As it turned out, even people with physical disabilities have psychological barriers of communication with people with mental problems. But we are happy that the Congress took away all of such barriers, and we all were convinced in the absolute necessity of emotional potential that people with mental disabilities carry for our society.

Thanks to the efforts of the working group composed of representatives of the five most active non-governmental organizations of the country which are involved in solving the problems of people with disabilities, the Congress was attended by young people from nine non-governmental organizations as well as different individuals.

Several workshops, including Armenian dance, Armenian song, art, theatre and hand working were organized. Later on, we witnessed how the Armenian dance with its magic moves that aggregate to the power of earth united those, working in the group and then practically all the participants. And then a song sounded, and it was too similar to the sound of the celestial spheres. And particularly touching was the fact that Armenian song was performed by Russian soloist who tried to carefully pronounce Armenian words.

The group of painting presented the image of heaven and earth, and a collage of bouquet of flowers painted by different participants that grow up in the space between them. The hand work group made the logo of the Congress of metal junk. The last part of the concert was performed by the clowns, who combined all the participants in their cheerful play. They handed out beautiful notebooks, made by young “Mayri” “inhabitants” to all participants.

The trip to Geghard ancient monastery was not less exciting. In the beginning all the participants scattered throughout the territory, and then suddenly everyone gathered in the ancient church itself, which is carved in the rock. And so Armenian, Russian and Georgian chants sounded one after another. And then not only the Congress members but also other people began to sing. The amazing acoustics echoed this multiethnic chorus.

Many meetings, sadness of parting. Confidence that this events will be beginning for the future collaboration between different Armenian organizations involved in the social therapy. A solid solution to provide opportunities for people from different organizations for communication and working together.

Zaruhi Manukyan

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Soziales Kunstwerk

IMG_3828

Ob es sich bei einem Objekt oder Ereignis um ein Kunstwerk handelt, ist von vielen Faktoren abhängig. Wie ist das Material beschaffen, gibt es künstlerische Fähigkeiten, verursacht es beim Wahrnehmenden künstlerische Empfindungen? Manchmal wird es sich erst in fernerer Zukunft als solches erweisen. Gibt es ähnliches auch im zwischenmenschlichen Bereich – kann Begegnung zu einem Kunstwerk werden?

Vom 6. – 9. Mai 2015 fand im Jugendstilpalast der schönen Künste in Brüssel, der 6. Europäische Kongress „In der Begegnung leben“ statt. Nach drei Jahren Vorbereitungszeit trafen sich im Bozar über 600 Mitwirkende aus vielen Ländern Europas, Russland, Brasilien, USA und Thailand. Dieses Kunstzentrum, unweit des Hauptbahnhofes in Brüssel gelegen, bietet reichlich Kunst und Architektur, Malerei, Theater, Plastik, Tanz und Musik sind allgegenwärtig. Der Kongress war vollständig in den allgemeinen Kunstbetrieb eingebettet.

Bedeutende internationale Künstler traten hier in Erscheinung und nun eben auch Menschen mit besonderen Bedürfnissen und Talenten. Der Direktor des Bozar´s bezeichnete sie bei der Pressekonferenz als „Die anders Gesunden“! Während der vier Tage herrschte dort eine ganz außergewöhnliche Stimmung. Dieses konstante Erlebnis des „Ich bin Ich und dasselbe gilt für Dich“ macht die Besonderheit dieser Kongresse aus.

Auch die Form der Zusammenarbeit: ehrenamtlich, aus freiem Entschluss dem Ziel dienend, diesen Kongress auch in Belgien zu ermöglichen. Eine Herausforderung, denn die Hauptakteure im belgischen Michaelis-Verband zusammengeschlossen, hatten vorher selbst noch keinen Kongress erlebt. Auch ist die Sozialtherapie in ganz Belgien zahlenmäßig kleiner als in Berlin.

Vieles bei diesem Kongress war aus einem künstlerischen Gesichtspunkt gestaltet. Beispielsweise der Programmablauf im wunderschönen großen Saal. Erst die Musik durch das Eröffnungskonzert „Ogni Tanto“ mit etwa 1000 Zuhörern, gefolgt dann von der Malerei am nächsten Morgen. Hannes Weigert beschrieb anhand von projizierten Gemälden meisterhaft die künstlerischen Prozesse in seiner Malerwerkstatt in Norwegen. Abends dann das fulminante Theaterstück „Ceder“, das durch die moderne Inszenierungsweise mithilfe von Zeichnungen- und Videoprojektionen untermalt von digitaler Musik und durch seine starken Themen und Bilder niemanden unberührt ließ. Ganz ohne Sprache auskommend, bewegten sich die Protagonisten meist im Rollstuhl mitunter aber auch auf Rollschuhen, in einer apokalyptisch anmutenden Ausweglosigkeit der Gegenwartskultur.

Am nächsten Tag wieder das musikalische Erleben mit „Musaik“ aus Österreich und abends beim Volkstanz im eigens angemieteten Nebengelass des Hauptbahnhofes. Ein Feuerwerk an sichtbarer Lebensfreude der „Lautenbacher Blaskapelle“, die dort als Vorgruppe und am nächsten Morgen wieder auf der Hauptbühne auftrat!

Bewegen konnte auch die russische Delegation, die des 70. Jahrestags des Kriegsendes in der europäischen Hauptstadt gedachte und somit dem Kongress auch zu einer weltweiten Friedensbotschaft verhalf. Der Sozialminister der mittleren Uralregion war eigens angereist um mitzuteilen, dass Jekaterinburg beabsichtigt 2017 den ersten Weltkongress für Menschen mit Behinderungen auszurichten.

In fast 30 Workshops konnten interessante Anregungen gegeben und neue Erfahrungen gemacht werden. Man stelle sich vor, die in einer Arbeitsgruppe vorgeführten biologisch-dynamischen Präparate führten dazu die Brüsseler Bodenqualität zu verwandeln? Das hätte zweifellos Auswirkungen auf die Menschen, die Politiker und auf Europa! Viele Ausflüge konnten, ob zu Fuß oder mit dem Bus, in die wunderschöne Stadt unternommen werden. Und immer wieder stand Begegnung und Kunst im Vordergrund des Geschehens. Selbst in den herausfordernden Momenten, nachts in der Unterkunft oder bei den Mahlzeiten im Bozar mit den wenigen Tischen und Stühlen. Was war das für eine Begegnungsqualität!

Ob der 6. Kongress „In der Begegnung leben“ ein soziales Kunstwerk geworden ist, dürfen die Mitgestalter selbst beurteilen. Die Sichtbaren und die Unsichtbaren. Dass die Mysterien allerdings am Hauptbahnhof stattfinden, davon zeugt dieser Kongress. Die Andersgesunden haben sie uns eröffnet!

 

Thomas Kraus

Berlin, im Mai 2015

Please send us photos

Wir sind sehr dankbar für Ihre Feedback und Ihre Fotos via info@ontmoetenisleven.be.

Gemeinsam schaffen wir den Boden für den nächsten Kongress!

—————————————–o0o—————————————

We are very grateful to receive  your feedback and your photos via info@ontmoetenisleven.be. 

Together we create the soil for the next congress to grow on!

11063737_10152899938088207_4503683995562881744_n

IMG_0969 IMG_2717 IMG_2725 IMG_2761 IMG_2876 IMG_3335 IMG_3673 IMG_3913 IMG_4220

Het verslag van Jeroen

dag allemaal van de bewoners conferentie
ik begin met

sociale kunst creëren
dat is van elkaar leren
daarom gaan wij met ons alle naar de conferentie toe
sociale kunst creëren
laat je inspireren
daar voor zijn wij geen van alle ooit te moe
wees van harte welkom bij de bewoners conferentie
een fijne tijd in Brussel wensen wij elkaar nu toe

en het was ook een fijne tijd in Brussel
in de Bozar
waar je midden in het hart van Europa bevind
daar is onze conferentie begonnen
en ik vind het een hele eer dat
in het Bozar daar het conferentie lied heb kunnen spelen
in het hart van Europa
en ik heb mee gedaan met de workshop koor
die werd gegeven door Eva
daar heb ik twee dagen aan mee gedaan
ik ben ook op excursie geweest naar het geld museum
en naar de sint Mischiels kathedraal erg prachtig
en ik heb ook andere mensen uit andere landen ontmoet
uit Brazilië, aan de andere kant van de wereld is dat
Heloise heet zij
en leuke mensen uit Schotland
Zwitserland en
natuurlijk ook paar Nederlanders
zo als ik
ik woon op Bronlaak een antroposofische instelling voor volwassenen
dat valt onder de seizoenen.
en ik zit in de voorbereidingsgroep
samen met Rob Israël en Anne Bachus en Fransje Aarts
en samen met Andere Belgen
wij waren in Brussel met 22 mensen uit Bronlaak
en wij hebben geslapen in een jeugdherberg
dat lag ook in Brussel
in de wijk Graaf van Vlaanderen
daar moesten wij elke keer op en neer met de Metro
dat was best wel spannend
alle 22 man moesten gelijk in de metro instappen en uitsappen
dat gaat zo dat gaat zo snel met de duren open en dicht
het is alle keren goed gegaan
en ik vond het Theater ook mooi en spannend
en ook heb lekker gedanst op de Boombal
samen met de Braziliaan Heloise
en ik heb daar lekker gegeten en gedronken
en ik ben ook naar de grote mark plein geweest waar de oude stadhuis van Brussel is
en winkeltjes en terrasjes
het is daar wel duur
vooral de Belgische bonbons
ik eb er goede herinneringen er over gehouden aan deze Bewoners conferentie
zeker voor een muziekstuk of voor een lied
en ik heb veel foto’s gemaakt
die mail ik nu naar jullie toe

de hele hartelijke groeten van Jeroen Aarts uit Bronlaak
uit Nederland

Dag 3: de namiddagexcursie

BUSEXCURSIE BRUSSEL NOORD

Met 56 man op excursie met de bus door Brussel. Ik steek mijn bordje de hoogte in: Ex 9: Brussel Noord. We bezoeken het Atomium, de basiliek van Koekelberg en last but not least Manneken Pis. Toch even wat stressen dat niet iedereen op tijd terug in de bus zal zijn maar iedereen is goed en wel terug na een rondje Atomium. Naast me op de bus zit Miranda. Ze vertelt honderduit. Ze is uit Nederland en heeft sinds enkele maanden een vriendje. Ze doet begeleid wonen een heeft een lichte beperking zo vertelt ze me. Op haar smartphone toont ze haar huisdieren en de mensen die ze kent. Als we uitstappen vraagt ze aan Eva, mijn collegaexcursiebegeleider van de Christoforusgemeenschap, of ze een foto wil trekken van ons twee voor het Atomium. Ze neemt me stevig vast. Een moment voor de eeuwigheid en facebook! Dat de bollen er niet opstaan speelt geen rol!

Dag 3: de voormiddagworkshops

IMG_3799 IMG_3747IMG_3831

WERKGROEP PERSGROEP

Vandaag stomen we de deelnemers van onze werkgroep klaar om de workshops die we bezoeken te bestoken met een spervuur aan vragen: Waar kom je vandaan? Is het de eerste keer dat je het congres volgt? Zal je nog terugkeren?Waarom volg je deze workshop? Wat doe je in de workshop? Beantwoordt de workshop aan je verwachtingen? Ben je hier graag? Wat vond je niet zo leuk hier? Wat is het mooiste moment geweest tijdens de conferentie?

De eerste werkgroep die we bezoeken is de werkgroep maskers maken. We vinden vanalles op onze weg: van een masker in de kleuren van de Belgische vlag, een masker in twee kleuren tot een masker waar alle kleuren elkaar intiem ontmoeten. Margarete en Petra van de werkgroep persgroep nemen hun eerste interview af: ja, de workshop beantwoordt wel aan de verwachtingen. Wat was het leukste moment? Dat er twee mensen begonnen te dansen in het klassieke concert, dat gebeurt anders nooit! Van het toneel van gisteren, Ceder, vond ze de boodschap die in de opvoering zat moeilijk te verstaan maar wel goed. En ze zou zeker nog terugkeren naar het congres!

 Wat was het leukste moment?
Dat er twee mensen begonnen te dansen in het klassieke concert,
dat gebeurt anders nooit!

Als we de werkgroep speksteen binnengaan worden we verwelkomd door het geschuur van papier op steen. De interviewer van dienst in de workshop speksteen is Gillian uit Ierland. “Is het je eerste congres?” “Ja” “Wat ben je aan het maken?” “Een pinguïn!”

De derde werkgroep van de dag is de werkgroep collage. Met naald en draad, schaar en stof gaan de congresdeelnemers in deze workshop aan de slag. De interviewers laten zich niet ontmoedigen door taalbarrières: het materiaal waarmee ze werken spreekt voor zich. Siobhan interviewt de enige mannelijke deelnemer in deze workshop. Ze vraagt of hij ervaring heeft met naaien. Maar blijkt dat dit de eerste keer is dat werkt met naald en draad!

In de volgende werkgroep, biologisch tuinieren zien we, in tegenstelling tot in de vorige workshop enkel mannen. Edward uit Zwitserland interviewt de werkgroepleider, Mattias Pleger: “Heb je een boerderij?” “Nee, maar mijn ouders hadden er een.” “Wat doe je in de workshop? Ik probeer uit te leggen waarvoor de preparaten dienen en waar ze voor gebruikt worden in de landbouw.” Dan richt Edward zich tot Fabien, een deelnemer: “Waar kom je vandaan? En wat doe je daar?” “Ik kom uit Karlsruhe maar ik werk in Leutenbach, ik werk daar al 8 jaar op de biologisch dynamische boerderij, dat is wat ik wil, ik melk de koeien. Het voormelken is met de hand, de rest met de machine. Ik vindt het hier leuk!” zegt Fabien trots.

De laatste workshop, euritmie is net gedaan. Anne uit Nederland vraagt wat ze gedaan hebben. “Met de elementen gewerkt”.