Categorie archief: Photo

Dag 3: de namiddagexcursie

BUSEXCURSIE BRUSSEL NOORD

Met 56 man op excursie met de bus door Brussel. Ik steek mijn bordje de hoogte in: Ex 9: Brussel Noord. We bezoeken het Atomium, de basiliek van Koekelberg en last but not least Manneken Pis. Toch even wat stressen dat niet iedereen op tijd terug in de bus zal zijn maar iedereen is goed en wel terug na een rondje Atomium. Naast me op de bus zit Miranda. Ze vertelt honderduit. Ze is uit Nederland en heeft sinds enkele maanden een vriendje. Ze doet begeleid wonen een heeft een lichte beperking zo vertelt ze me. Op haar smartphone toont ze haar huisdieren en de mensen die ze kent. Als we uitstappen vraagt ze aan Eva, mijn collegaexcursiebegeleider van de Christoforusgemeenschap, of ze een foto wil trekken van ons twee voor het Atomium. Ze neemt me stevig vast. Een moment voor de eeuwigheid en facebook! Dat de bollen er niet opstaan speelt geen rol!

Dag 3: de voormiddagworkshops

IMG_3799 IMG_3747IMG_3831

WERKGROEP PERSGROEP

Vandaag stomen we de deelnemers van onze werkgroep klaar om de workshops die we bezoeken te bestoken met een spervuur aan vragen: Waar kom je vandaan? Is het de eerste keer dat je het congres volgt? Zal je nog terugkeren?Waarom volg je deze workshop? Wat doe je in de workshop? Beantwoordt de workshop aan je verwachtingen? Ben je hier graag? Wat vond je niet zo leuk hier? Wat is het mooiste moment geweest tijdens de conferentie?

De eerste werkgroep die we bezoeken is de werkgroep maskers maken. We vinden vanalles op onze weg: van een masker in de kleuren van de Belgische vlag, een masker in twee kleuren tot een masker waar alle kleuren elkaar intiem ontmoeten. Margarete en Petra van de werkgroep persgroep nemen hun eerste interview af: ja, de workshop beantwoordt wel aan de verwachtingen. Wat was het leukste moment? Dat er twee mensen begonnen te dansen in het klassieke concert, dat gebeurt anders nooit! Van het toneel van gisteren, Ceder, vond ze de boodschap die in de opvoering zat moeilijk te verstaan maar wel goed. En ze zou zeker nog terugkeren naar het congres!

 Wat was het leukste moment?
Dat er twee mensen begonnen te dansen in het klassieke concert,
dat gebeurt anders nooit!

Als we de werkgroep speksteen binnengaan worden we verwelkomd door het geschuur van papier op steen. De interviewer van dienst in de workshop speksteen is Gillian uit Ierland. “Is het je eerste congres?” “Ja” “Wat ben je aan het maken?” “Een pinguïn!”

De derde werkgroep van de dag is de werkgroep collage. Met naald en draad, schaar en stof gaan de congresdeelnemers in deze workshop aan de slag. De interviewers laten zich niet ontmoedigen door taalbarrières: het materiaal waarmee ze werken spreekt voor zich. Siobhan interviewt de enige mannelijke deelnemer in deze workshop. Ze vraagt of hij ervaring heeft met naaien. Maar blijkt dat dit de eerste keer is dat werkt met naald en draad!

In de volgende werkgroep, biologisch tuinieren zien we, in tegenstelling tot in de vorige workshop enkel mannen. Edward uit Zwitserland interviewt de werkgroepleider, Mattias Pleger: “Heb je een boerderij?” “Nee, maar mijn ouders hadden er een.” “Wat doe je in de workshop? Ik probeer uit te leggen waarvoor de preparaten dienen en waar ze voor gebruikt worden in de landbouw.” Dan richt Edward zich tot Fabien, een deelnemer: “Waar kom je vandaan? En wat doe je daar?” “Ik kom uit Karlsruhe maar ik werk in Leutenbach, ik werk daar al 8 jaar op de biologisch dynamische boerderij, dat is wat ik wil, ik melk de koeien. Het voormelken is met de hand, de rest met de machine. Ik vindt het hier leuk!” zegt Fabien trots.

De laatste workshop, euritmie is net gedaan. Anne uit Nederland vraagt wat ze gedaan hebben. “Met de elementen gewerkt”.

Dag 3: de dagopening

IMG_3577
De dag wordt naar goede traditie geopend met het conferentielied. “Sociale kunst creëren dat is leren van elkaar!” Vervolgens worden de twee jarigen getrakteerd op een zelfgekozen verjaardagslied. Na een Nieuw Zeelandse traditional die we met de hele conferentiezaal uit volle borst meebrullen is het de beurt aan Musaik uit Oostenrijk.Hun thema is “improvisatie als sociale kunst”. “In onze wereld is alles in beweging zoals een schommel, de bloemen, het universum, wijzelf… Dat kunnen we niet horen, neem nu een bloem. Je kan niet horen hoe een bloem beweegt maar ze is wel in beweging!

“In onze wereld is alles in bewegingzoals een schommel, de bloemen, het universum, wijzelf…”

Deze beweging kunnen we hoorbaar maken. Als we spreken of zingen horen we deze bewegingen. Elk van ons is in beweging op zijn eigen manier, elk heeft zijn eigen toon. Het hangt ervan af hoe ik zelf gestemd bent want zo ga ik klinken.”

Dag 2: de namiddagexcursie

IMG_3198

In de namiddag gaat jullie blogger van dienst mee op uitstap naar het Vlaams Parlement. We ontmoeten volksvertegenwoordiger Sonia Claes en parlementsvoorzitter Jan Peumans. Jan Peumans vraagt aan de twee personen met een rolstoel of ze tevreden zijn over de toegankelijkheid in het gebouw. Een van hen, Sufiane aarzelt niet om te zeggen dat het beter kan: het is nog niet volgens de conventies van de EU: mensen met beperkingen en mensen zonder beperkingen moeten een andere weg nemen om door het Vlaams Parlement te wandelen.

IMG_3155

Sufiane El Amrani werkt voor Inclusion Europe, een organisatie die de rechten van mensen een handicap en hun families behartigt. Mensen met beperkingen genieten nog steeds niet dezelfde rechten als mensen zonder beperkingen, zo zijn er bijvoorbeeld nog steeds aparte scholen voor mensen met een beperking. We zitten nog altijd ver van een inclusieve maatschappij. Self advocacy is een van de slagwoorden van Inclusion Europe, het is de mogelijkheid eigen keuzes te maken en te doen wat ik wil, aldus Sufiane. De toegankelijkheid in België voor mensen met beperkingen staat nog altijd niet op punt in België: bijvoorbeeld als ik de trein wil nemen, moet ik 48 uren op voorhand bellen naar de NMBS bellen om te vragen of ze me op en af de trein kunnen helpen.

Uiteindelijk mogen we het eigenlijke parlement binnen. Sonia Claes vraagt of er een onderwerp is waarover we bij wijze van oefening zouden willen stemmen. Het verhaal van Sufiane wordt als voorbeeld genomen. Maar de oefening wordt al snel een pittige uitwisseling met internationale illustraties over toegankelijkheid voor mensen die minder mobiel zijn. Sonia Claes probeert de discussie af te ronden en vraagt nog een allerlaatste bijdrage om dan over te gaan tot de stemming. We stemmen een voorstel om het openbaar vervoer zodanig te organiseren dat het op dezelfde wijze door ieder mens ongeacht beperkingen kan gebruikt worden, meerbepaald dat het niet meer zo hoeft te zijn dat je in België als rolstoelgebruiker 48u vooraf moet bellen om een trein te kunnen nemen. De uitslag van de stemming is unaniem: 23 mensen stemden voor! Misschien dat er toch een maatschappelijk debat kan gehouden worden over de toegankelijkheid van het openbaar vervoer? Sonia Claes beloofde alvast dit ze dit zou doorgeven aan de kranten!

IMG_3245

Dag 2: de voormiddagworkshops

DE VOORMIDDAGWORKSHOPS

“Het aantal verschillende instrumenten in het instrumentenmuseum staat symbool voor het aantal verschillende mensen uit al die verschillende landen. Voor elk mens een instrument, voor elk muziekinstrument is er een mens.”

De persgroep verenigt zich samen met de vierentwintig andere workshops in de centrale hal. Een drukte van jewelste: vijfhonderd mensen die op zoek zijn naar de workshop waarvoor ze intekenden. Helemaal achteraan zie ik iemand met een bordje: “workshop 25 – persgroep”. Niels van Mariagaard in Wetteren die het bordje vasthoudt zit in zijn laatste jaar ‘jeugd en gehandicaptenzorg’. Hij stelt zijn medeleerlingen aan me voor. Samen met hen en een vijftiental Engelstalige, Duitstalige en Nederlandstalige congresgangers gaan we op onderzoek: uitgedost met camera’s, fototoestellen en pen en papier gaan we op bezoek bij de eerste Workshop: het instrumentenmuseum.

IMG_4254

WORKSHOP MUSICEREN MET OUDE INSTRUMENTEN

We gaan het instrumentenmuseum binnen: achter glazen wanden liggen eeuwenoude instrumenten. Hier en daar is er de mogelijkheid om zelf een instrument uit te testen. Het eerste instrument dat getest wordt is een accordeon, het gaat van de ene hand in de anderen. Naast me staat Michael Moon. Hij woont sinds januari 1989 in een Rudolf Steiner Home in Engeland. Het is zijn eerste congres. Michael koos voor deze workshop omdat hij zelf zingt. Hij zingt Flanders & Swann. We gaan verder en blijven stilstaan bij een groep die de contrabas bespeelt. Toon betokkelt de snaren. Hij woont al 9 jaar in Talander. Zijn zus speelt viool. Zijn instrument is de didjeridoo, een Australisch instrument. Hij heeft voorlopig echter nog geen didjeridoo gevonden in het museum. Gisteren stond hij nog op het podium tijdens het theater van de openingsceremonie. Het was, op het kerstspel na, zijn eerste ervaring met het acteerwerk. Hij vond het fantastisch om zijn aandeel te hebben in de opvoering. Veel mensen moesten lachen. En ze waren verrast dat hij manneken pis speelde. Om het theater voor te bereiden, heeft Toon samen met de andere acteurs van Talander 8 keer naar Gent gegaan om te oefenen.

WORKSHOP DERTIEN MUZIKANTEN UIT OOSTENRIJK

Als we binnenkomen in de volgende workshop zien we voor ons 11 muzikanten. Het eerste deel van de workshop is een gestructureerde groepsjam: de dirigent geeft aan wanneer de muzikanten hun bellen moeten doen klinken. Elke bel heeft een andere toon. Het tweede deel heeft een heel andere invulling: nu moeten de muzikanten de snaar en slaginstrumenten bespelen naargelang hun hart hen dat ingeeft. De workshop persgroep die intussen de deelnemers van deze workshop lastigvalt met haar vragen en volop foto’s aan het trekken is wordt stil. Het samenspel is wondermooi, het gefluister verstomt en even is iedereen alleen maar oor…

IMG_2990

WORKSHOP SELFPRESENTING BLIND FOLDED EYES

Oleg uit Rusland is blind, hij probeert de deelnemers aan deze workshop te laten ervaren hoe het voelt om niet te zien.

Dagopening van dag 2

IMG_2884 kopieIMG_2876

DE DAGOPENING

De dag begint met zingen. Na onze longen te hebben getraind krijgen we een uiteenzetting van Hannes Weigert, kunstschilder. Hij heeft het over ontmoeting. Ontmoeting tussen rood en blauw. Ontmoeting tussen wat zichtbaar is en wat niet zichtbaar is. Ontmoeting tussen de kleine Karl König en zijn grote vriend.

Het congres is officieel geopend!

IMG_2725 kopieIMG_1130

“Sociale kunst creëeren dat is leren van elkaar”

zo luidt de tekst van het conferentielied waarmee de officiële opening ingezongen wordt.

Ik heb me intussen geïnstalleerd in een van de knusse zetels op de vorenste rij van de Henry Le Boeuf zaal in de Bozar. Naast mij zit Librecht Vanmechelen. Ik stel me aan hem voor als zijn manusje-van-alles voor de komende dagen: statief installeren, fototoestel aannemen, batterijen doorgeven als de klank plots uitvalt… Ja, je hebt het goed geraden. Hij is de man die zorgt voor het beeld op deze blog!

Op de 8 stoelen die voor ons staan, zitten de organisatoren van het congres. Bart Vanmechelen stelt zijn team voor, Michaela Sieh zorgt voor de simultane Duitse vertaling. “Sociale kunst creëren” is het moto van de conferentie. “Waarom is het kunst?” Vraagt Bart Vanmechelen. “Kunst omdat de kunstenaar weet dat het om iets gaat dat nog niet bestaat. Maar waarvan de kunstenaar weet: ik kan het maken! Ik kan het niet alleen maken, ik móet het maken! En met de mogelijkheden die we hadden hebben we dus dit kunstwerk proberen te creëeren!

“Kunst omdat de kunstenaar weet dat het om iets gaat dat nog niet bestaat.Maar waarvan de kunstenaar weet: ik kan het maken! Ik kan het niet alleen maken, ik móet het maken!

Marianne Thyssen krijgt de micro. Ze staat recht. “De Europese unie creëert de ruimte waarin er over de grenzen heen plaats kan zijn voor ontmoeting. Er bestaat immers nog steeds een kloof tussen mensen met en zonder beperkingen in de maatschappij. De Europese unie heeft drie punten die ze wil doorvoeren: een toegankelijke dienstverlening, een doorzichtige financiering van mensen met bijzondere noden een Europese gehandicaptenkaart met een geldigheid in 15 landen.”

Minister Vandeurzen herkent in de de congresspreuk: “Ontmoeten is leven” een citaat van De Duitse filosoof Martin Buber die ooit zei: “alle echte leven is ontmoeting”. In deze woorden schuilt volgens Vandeurzen een groot geheim, namelijk “gelukkig worden en zichzelf worden, je identiteit ontwikkelen, kunnen we pas doorheen het contact met andere mensen. Het vervolg van Vandeurzens uiteenzetting is minder profaan van aard: “Het citaat dat ik zonet vermeldde heb ik eens gezien op een doos trappisten van Westvleteren. Het beste bier van de wereld!”

Op een gegeven moment staat Patrick De Wulf, de bewoner die aan de grondslag lag van de Belgische organisatie van dit congres, recht en vraagt de micro. Hij zegt dat de haar de majesteit eigenlijk ging aanwezig zijn op dit congres maar dat dit wegens omstandigheden niet gelukt is. “Hare majesteit neemt wel de rol van beschermer van het congres op zich!”… Daverend applaus!

“Hare majesteit neemt wel de rol van beschermer van het congres op zich!”

Bart Vanmechelen wil op zijn beurt ook een geheim verklappen: “toen we aan het begin van deze onderneming stonden hadden we het gevoel dat het organiseren van een dergelijk congres onze krachten en mogelijkheden te boven zou gaan. Maar toen we rondwandelden door de stad Brussel zagen we overal de afbeelding van de aartsengel Michael. Zelfs op de vuilbakken van de stad. Michael is de engel die zijn blik richt op de mens en wat hij doet, hij probeert telkens het menselijke op de voorgrond te plaatsen. Dit is eveneens een van onze inspiraties in dit congres: het menselijke op de voorgrond plaatsen. Daarom hebben we deze serpentines meegebracht die symbool staan voor de kleurrijke verbindingen die we met elkaar gaan leggen.”

Voor de lezer die niet weet wat serpentines zijn (uw nederige blogger had tot op dit moment evenmin al gehoord van serpentines): het zijn een soort opgerolde papieren confettis die je kunt in de lucht gooien en die dan in spiralen neder dalen. Alle organisatoren staan recht en gooien de serpentines in het publiek. Bart Vanmechelen roept de landen af waar de deelnemers vandaan komen: “Thailand, Ierland, Nederland… ” en gooit naar de betreffende groepen de kleurige slingers. Minister Vandeurzen staat recht voor mij en gooit – als was hij een discuswerper op de olympische spelen – een serpentine die zich in de vlucht weigerde te ontrollen recht in mijn gezicht. Ik laat het niet aan mijn hart komen en ga verder met mijn notities.

In het toneel, gebracht door Christoforusgemeenschap en Talander, wordt een voorstelling gegeven van Belgie: ALLES komt aan bod: pralines, manneken pis (in een hele waarheidsgetrouwe versie gebracht door een bewoner van Talander), een baksteen in de maag, aardbeien, spruitjes, de sax, Toots Tielemans, het Europees parlement, het Atomium, en niet te vergeten, frieten en bier! Een prachtige voorstelling met een schitterende muzikale begeleiding, in vier talen aan elkaar gepraat door Eva van de Christoforsgemeenschap en met bewoners die elkaar helpen om de knopen van hun regenjassen weer dicht te maken. Oorverdovend applaus krijgen de acteurs als beloning. Het publiek wordt verwend met verschillende opeenvolgende buigingen van de kompanie.

Als toetje van de officiële opening krijgen we reeds een vooruitblik op de wereldconferentie in Rusland en daarna… Eten en schrijven! Met op de achtergrond het gespannen gefluister en muzikale voorbereiding van OGNI TANTO in de couilissen van waaruit ik me op jullie lezers probeer te concentreren. Tot morgen!